aplikacja dla fizjoterapeutów

Nowe technologie będą wspierać polskich fizjoterapeutów

aplikacja do dokumentacji kif

Nowe technologie będą wspierać polskich fizjoterapeutów

W związku z licznymi pytaniami napływającymi do Biura Krajowej Izby Fizjoterapeutów dotyczącymi prowadzenia dokumentacji związanej z realizacją rozporządzenia w sprawie realizacji świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej informujemy, że w Izbie prowadzone są zaawansowane prace związane z budową dwóch powiązanych ze sobą aplikacji przeznaczonych dla fizjoterapeutów.

Aplikacje te będą udostępnione bezpłatnie wszystkim fizjoterapeutom, którzy na bieżąco opłacają składki. Aplikacje będą ułatwiały bezpośredni dostęp pacjentów do odpowiedniego fizjoterapeuty oraz będą wspierały zarządzanie praktyką. Przygotowywane rozwiązania będą zgodne z obowiązującym prawem oraz Wytycznymi Krajowej Rady Fizjoterapeutów do udzielania świadczeń zdrowotnych z zakresu fizjoterapii i ich opisywania w dokumentacji medycznej”.

Funkcjonalności aplikacji dla fizjoterapeutów do prowadzenie dokumentacji medycznej zostały tak zaprojektowane, aby między innymi usprawnić: system rejestracji pacjentów, zarządzanie grafikami przyjęć, zautomatyzowanie systemu kodowania ICF, ICD-10 i ICD-9 oraz umożliwienie analizy wyników testów aktywności i porównywania kodowanych danych. Kolejne funkcjonalności będą umożliwiały wymianę informacji o pacjencie z lekarzem kierującym, zdalny kontakt z pacjentem, integracje z rządową platformą P1 i P2 (e-skierowanie, e-recepta, e-zwolnienie) oraz z Internetowym Kontem Pacjenta i innymi systemami informatycznymi. Mobilne wersje aplikacji z łatwością otworzą się w urządzeniach obsługiwanych przez systemy iOS i Android.

Aplikacja dla pacjentów umożliwiająca im wyszukiwanie fizjoterapeutów po lokalizacji, kompetencjach i dostępności świadczonych usług z możliwością internetowego umówienia wizyty. Dzięki tej aplikacji pacjenci uzyskają dostęp do prostego i sprawnie działającego narzędzia, które pozwoli im szybko i precyzyjnie wyszukać fizjoterapeutę, który odpowiada jego indywidualnym potrzebom oraz się do niego umówić. Aplikacja powinna być dostępna jeszcze przed wakacjami.

Pełna integracja obu aplikacji i oddanie do użytku zintegrowanego systemu do prowadzenia dokumentacji fizjoterapeutycznej i zarządzania praktyką fizjoterapii powinno pojawić się na rynku w drugiej połowie 2019 roku.

Odpowiadając na najczęściej zadawane pytanie – KIF rekomenduje skorzystanie z aplikacji do prowadzenia dokumentacji medycznej i zarządzania gabinetem, którą Izba tworzy specjalnie dla swoich członków. Jej zalety w stosunku do rozwiązań dostępnych na rynku to bezpłatny dostęp oraz dostosowanie do potrzeb i charakterystyki gabinetu fizjoterapeutycznego. Warto poczekać do przełomu III i IV kwartału na wszystkie bezpłatne rozwiązania, które przygotowuje Izba. Jest to ważne nie tylko ze względu na zakres funkcjonalności, jakie będą zaoferowane przez obie aplikacje przygotowane przez KIF, ale również ze względów praktycznych, gdyż przenoszenie później swoich danych z jednej aplikacji do drugiej może być utrudnione i czasochłonne.

„Fizjoterapeuta jest obowiązany: (…) prowadzić i udostępniać dokumentację medyczną (…)”

„Fizjoterapeuta jest obowiązany: (…) prowadzić i udostępniać
dokumentację medyczną (…)”

Samodzielność zawodowa wiąże się ze szczególną odpowiedzialnością za należyte, zgodne ze standardami i wiedzą medyczną wykonywanie obowiązków. Jednym z nich jest ustawowy obowiązek prowadzenia i udostępniania dokumentacji medycznej. Od tego zapisu nie ma żadnych odstępstw. Każdy fizjoterapeuta ma więc bezwzględny obowiązek prawny prowadzenia dokumentacji medycznej i każdy pacjent ma prawo wglądu do swojej dokumentacji medycznej. Koniecznie trzeba pamiętać, iż dokumentacja medyczna to najważniejszy dowód w ewentualnej sprawie o błąd medyczny.

Elementy dokumentacji medycznej

Dokumentacja medyczna to chronologiczny zbiór danych, który dotyczy stanu zdrowia pacjenta i udzielonych mu świadczeń zdrowotnych.
Obowiązkowe elementy dokumentacji medycznej prowadzonej przez fizjoterapeutę zostały opisane w § 54 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 listopada 2015r. w sprawie rodzajów, zakresów i wzorów dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania.

Zgodnie z przywołanym § 54 Zakład rehabilitacji leczniczej prowadzi dokumentację:

  • zbiorczą w formie księgi zabiegów leczniczych;
  • indywidualną w formie karty pacjenta.

Księga rejestrowa podmiotu leczniczego w ramach, którego realizowane są świadczenia fizjoterapeutyczne musi zawierać oznaczenie podmiotu leczniczego realizującego świadczenie zdrowotne, które winno zawierać:

  • nazwę podmiotu, kod resortowy, stanowiący część I systemu resortowych kodów identyfikacyjnych,
  • nazwę zakładu, a w przypadku podmiotu leczniczego, nazwę jednostki organizacyjnej oraz jej kod resortowy stanowiący część V systemu resortowych kodów identyfikacyjnych – w przypadku podmiotu leczniczego, w którego strukturze organizacyjnej wyodrębniono jednostki organizacyjne,
  • nazwę komórki organizacyjnej, w której udzielono świadczeń zdrowotnych, oraz jej kod resortowy stanowiący część VII systemu resortowych kodów identyfikacyjnych – w przypadku podmiotu leczniczego, w którego strukturze organizacyjnej wyodrębniono komórki organizacyjne,
  • adres miejsca udzielania świadczeń zdrowotnych;

Indywidualna karta pacjenta musi zawierać poprawną identyfikację pacjenta, która zgodnie z przepisami ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta powinna zawierać:

  • nazwisko i imię (imiona),
  • datę urodzenia,
  • oznaczenie płci,
  • adres miejsca zamieszkania,
  • numer PESEL, jeżeli został nadany, w przypadku noworodka – numer PESEL matki, a w przypadku osób, które nie mają nadanego numeru PESEL – rodzaj i numer dokumentu potwierdzającego tożsamość,
  • w przypadku, gdy pacjentem jest osoba małoletnia, całkowicie ubezwłasnowolniona lub niezdolna do świadomego wyrażenia zgody – nazwisko i imię (imiona) przedstawiciela ustawowego oraz adres jego miejsca zamieszkania.

Kolejnym elementem, który koniecznie powinien znaleźć swoje miejsce w dokumentacji stanowią dane pozwalające na identyfikację fizjoterapeuty udzielającego świadczenia. Są to:

  • nazwisko i imię,
  • tytuł zawodowy,
  • uzyskane specjalizacje,
  • numer prawa wykonywania zawodu –
  • podpis;

Kolejny element to opis medyczny przypadku dotyczący ogólnego stanu zdrowia, chorób, problemów zdrowotnych lub urazów oraz wizyt i świadczeń ambulatoryjnych lub wizyt i świadczeń domowych. W pierwszej części powinny znaleźć się informacje stałe, niezmienne wynikające z profilu zdrowotnego pacjenta, jak np. informacje o:

  • przebytych chorobach, urazach,
  • chorobach przewlekłych,
  • pobytach w szpitalu,
  • zabiegach lub operacjach,
  • uczuleniach,
  • obciążeniach dziedzicznych,
  • orzeczeniu o niepełnosprawności, orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności albo innych orzeczeniach traktowanych na równi z tym orzeczeniem.

W drugiej części winien znaleźć się dokładny opis przebiegu wizyty. W przypadku świadczeń fizjoterapeutycznych powinna ona zawierać:

  • datę wizyty ambulatoryjnej lub wizyty domowej,
  • dane z wywiadu i badania przedmiotowego,
  • rozpoznanie choroby, problemu zdrowotnego lub urazu,
  • adnotacje o zaleceniach,
  • wynik badań fizjoterapeutycznych wraz z opisem,
  • opis udzielonych świadczeń zdrowotnych,

Każdy wpis w dokumentacji należy wprowadzić niezwłocznie po udzieleniu świadczenia. Nie jest to jedynie dobra praktyka, lecz wynika to z przepisów prawa. Należy również pamiętać, że każdy poprawiany wpis w dokumentacji należy skreślić i koniecznie podać adnotację o przyczynie błędu. Następnie wpisać datę poprawki, a całość opatrzyć podpisem i numerem prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty, który wprowadził korektę.

Zachowanie wszystkich elementów powyższej procedury jest niezmiernie ważne. Dopisywanie informacji, poprawianie, edytowanie i modyfikowanie dokumentacji medycznej bez zachowania tego ścisłego rygoru może skutkować odpowiedzialnością Kodeksu Karnego (fałszowanie dokumentów).

Do karty pacjenta dołącza się zlecenie lekarza kierującego/ zlecającego zabieg leczniczy.
W celu przypomnienia skierowanie na cykl zabiegów zawiera:

  • pieczęć nagłówkową z numerem umowy zawartej z dyrektorem właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia;
  • imię, nazwisko, adres zamieszkania świadczeniobiorcy oraz numer PESEL, a w przypadku braku numeru PESEL, numer dokumentu potwierdzającego tożsamość;
  • rozpoznanie w języku polskim;
  • kod jednostki chorobowej według Klasyfikacji ICD-10;
  • choroby przebyte i współistniejące oraz inne czynniki (np. wszczepione urządzenia wspomagające pracę układu krążeniowo-oddechowego lub metal w ciele pacjenta, przyjmowanie niektórych leków) mogące mieć istotny wpływ na proces rehabilitacji;
    pieczęć i podpis lekarza kierującego oraz datę wystawienia skierowania.

W przypadku skierowania na cykl zabiegów wystawionego przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego będącego lekarzem specjalistą dziedzinie: rehabilitacji ogólnej lub rehabilitacji medycznej, lub rehabilitacji w chorobach narządu ruchu, skierowanie to może zawierać zlecone zabiegi fizjoterapeutyczne oraz liczbę poszczególnych zabiegów w cyklu zabiegów.

Pierwszy krok reformy rehabilitacji, czyli zmiany w fizjoterapii

Z inicjatywy prof. dr hab. n. med. Macieja Krawczyka, prezesa KIF, odbyła się konferencja „Współpraca lekarz – fizjoterapeuta w realizacji świadczeń gwarantowanych z zakresu rehabilitacji leczniczej”.

Dyskutowano o ostatnich zmianach w rozporządzeniu, których celem jest zwiększenie dostępności do fizjoterapii i dostarczenie pacjentom takich świadczeń, które są im faktycznie potrzebne. O nowych rozwiązaniach rozmawiali:

  • Zbigniew Król, podsekretarz stanu w ministerstwie zdrowia,
  • prof. nadzw. dr hab. n. med. Piotr J. Majcher, Konsultant Krajowy w dziedzinie rehabilitacji medycznej,
  • Wojciech Modzelewski, wicedyrektor ds. Służb Mundurowych i Świadczeniodawców w Mazowieckim Oddziale Narodowego Funduszu Zdrowia,
  • Bożena Stępniak z Departamentu Świadczeń Opieki Zdrowia w Narodowym Funduszu Zdrowia,
  • prof. ndzw. dr hab. n. med. Jan W. Raczkowski z Kliniki Rehabilitacji Ortopedycznej i Pourazowej Uniwersytetu Medycznego w Łodzi,
  • prof. nadzw. dr hab. n. med Brygida Kwiatkowska, zastępca dyrektora Narodowego Instytutu Geriatrii, Reumatologii i Rehabilitacji,
  • Andrzej Sałakowski, lekarz rehabilitacji medycznej, internista, wykładowca z Katedry Chorób Wewnętrznych i Gerontologii oraz Wydziału Rehabilitacji Ruchowej Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie,
  • Jarosław Zachara, lekarz medycyny rodzinnej, właściciel NZOZ Remed,
  • Dorota Gałczyńska-Zych, dyrektor Szpitala Bielańskiego,
  • Anna Lach-Gruba, lekarz specjalista rehabilitacji medycznej,
  • dr hab. n. med. Beata Tarnacka wiceprezes Stowarzyszenia Lekarzy Rehabilitacji,
  • Magdalena Władysiuk, lekarz, prezes CEESTHAC, wiceprezes HTA Consulting,
  • Mec. Katarzyna Blicharczyk-Ożga, radca prawny KIF,
  • Tomasz Niewiadomski, wiceprezes KRF.

Samodzielny fizjoterapeuta

Fizjoterapeuta zyskał prawo do samodzielnego planowania terapii w oparciu o diagnozę lekarską i badanie fizjoterapeutyczne.

Te zmiany to faktycznie wprowadzenie do systemu nowych, samodzielnych specjalistów, którzy zyskali nowe szerokie uprawnienia, ale i odpowiedzialność za proces leczenia pacjenta – wskazuje Zbigniew Król, wiceminister zdrowia.

Podkreślił, że to pierwsza część reformy rehabilitacji. Najważniejsza zmiana dotyczy treści skierowania, które już nie zawiera zleconych zabiegów i opisu dysfunkcji. Lekarz na skierowaniu wskazuje rozpoznanie, a postępowanie i zaplanowanie terapii pozostaje kompetencją fizjoterapeuty. Wyjątek stanowi skierowanie wystawione przez lekarza rehabilitacji, które może zawierać zabiegi. Fizjoterapeuta może jednak dokonać na nim zmiany po konsultacji z lekarzem rehabilitacji i odnotowaniu tego w dokumentacji.

Często, jak wskazywali nam fizjoterapeuci, gdy pacjent do nich ostatecznie trafiał jego schorzenia wymagało już innych świadczeń niż te wskazane przez lekarza. Ci mieli jednak związane ręce, przez co nie byli tak skuteczni jak by mogli. System zaś ponosił koszty za nietrafione świadczenia. Teraz fizjoterapeuci mają możliwość zaoferowania pacjentowi takich świadczeń, które są mu faktycznie potrzebne – wyjaśniał wiceminister.

Rozporządzenie wprowadziło też wizytę fizjoterapeutyczną, która zawiera zaplanowanie postępowania, ocenę i opis stanu przez rozpoczęciem rehabilitacji, końcową ocenę oraz zalecenia co do dalszego postępowania.

Wiceminister zdrowia Zbigniew Król wyjaśniał: Lekarz nie musi na skierowaniu wskazywać zabiegów jakie winny być zrealizowane w ramach terapii, bo wykonywanie zawodu fizjoterapeuty polega na udzielaniu świadczeń zdrowotnych, w szczególności na: diagnostyce funkcjonalnej pacjenta oraz kwalifikowaniu, planowaniu i prowadzeniu fizykoterapii.

Rozporządzenie jasno określa kompetencje i zadania lekarzy i fizjoterapeutów, m.in. zobowiązuje fizjoterapeutów do przekazywania lekarzowi kierującemu informacji zwrotnej z przeprowadzonej terapii.

Partnerzy w terapii

System zyskał partnera w postaci samodzielnego fizjoterapeuty, tym samym mamy też możliwość scedowania części odpowiedzialności na niego za proces terapeutyczny – wskazywał minister. – Do tej pory w zakresie rehabilitacji mieliśmy taką sytuację, że lekarz kierował pacjenta na określone zabiegi do fizjoterapeuty i na tym koniec. Nie widzieliśmy czy zlecone świadczenia pomogły choremu, czy po nich jego stan zdrowia się poprawił. Teraz jest inaczej. Lekarz dostaje informację zwrotną.

Tomasz Niewiadomski, wiceprezes Krajowej Izby Fizjoterapeutów zwracał uwagę, że z danych KIF wynika, że właśnie brak takiej zwrotnej informacji sprawiał, że w systemie rekordziści w ciągu roku nawet kilkunastokrotnie poddawani są tym samym zabiegom co dowodzi tego, że te nikt nie kontroluje dziś efektów terapii w tym obszarze.

Team: lekarz – fizjoterapeuta

Uczestnicy podkreślali konieczność współpracy specjalistów, którzy opiekują się pacjentem. Goście wskazywali, że ta współpraca to właśnie pozytywna strona nowych rozwiązań.
Dr Andrzej Sałakowski z Krakowa uznał, że nowelizacja rozporządzenia to krok w dobrą stronę. Zrobiłem specjalizację, żeby zajmować się najtrudniejszymi przypadkami. Do dziś musiałem skupiać się na wypisywaniu listy zabiegów, a i tak, kiedy pacjent trafił po kilku miesiącach do fizjoterapeuty, skierowanie nie odzwierciadlało jego stanu sprzed kilku miesięcy – mówił.

Wtórowała mu prof. Brygida Kwiatkowska. Lekarz skupić się powinien na właściwym postawieniu diagnozy i odpowiednio przekazać ją fizjoterapeucie. Fizjoterapeuta pracując z pacjentem w każdym momencie, w którym czuje się zaniepokojony jego stanem może go odesłać do lekarza. Obydwa te zawody, choć samodzielne, to świetnie się uzupełniają i dla dobra pacjenta powinny ściśle współpracować.

Prof. Piotr Majcher, konsultant krajowy w dziedzinie rehabilitacji medycznej mówił wyrażając swoje obawy. Wiemy, że obecni na rynku fizjoterapeuci prezentują różne kwalifikacje, tak samo jak różna była do tej pory ścieżka kształcenia w tej profesji – zwracał uwagę profesor.

Należy podkreślić, że to rozporządzenie koszykowe jest pierwszym, w którym mowa o efektywności. Czekamy na kolejne kroki, czyli standardy – podkreślała Magdalena Władysiuk, akcentując, że to dopiero początek zmian pozytywnych dla pacjenta.

Zobacz: Stanowisko Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w sprawie realizacji świadczeń fizjoterapii ambulatoryjnej i fizjoterapii domowej od dnia 01.01.2019 r.

Konferencja „Priorytety w Ochronie Zdrowia 2019”

Prof. Maciej Krawczyk podkreślał konieczność określenia miejsca fizjoterapeutów w systemie i wykorzystania ich kompetencji.
– Jesteśmy świetnie wykształceni. Jesteśmy młodą grupą ze średnim wiekiem poniżej 40 lat. W sytuacji, kiedy brakuje kadr medycznych konieczne jest wprowadzenie w praktykę ustawowej samodzielności fizjoterapeutów.

Realizacja Ustawy o zawodzie fizjoterapeuty faktem

To wyczekiwana przez nas zmiana. Mieliśmy do czynienia z sytuacją, kiedy przepisy wykonawcze nie nadążały za zmianami ustawowymi a co najważniejsze za praktyką pracy z pacjentem – mówi dr hab. Maciej Krawczyk. – Te zmiany jasno określają kompetencje i zadania lekarzy i fizjoterapeutów. Nie ma potrzeby ich duplikowania.

I Kongres Krajowej Izby Fizjoterapeutów

Fizjoterapia 2.0. Kongres, z którym przekroczyliśmy próg nowych wyzwań!

To było prawdziwie wydarzenie bez precedensu. 24 listopada 2018 roku w budynku Centrum Dydaktycznego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego odbył I Kongres Krajowej Izby Fizjoterapeutów pod nazwą „Fizjoterapia 2.0. Przekraczając próg nowych wyzwań”. Na kongres przyjechało prawie 1200 fizjoterapeutów z całej Polski, by wysłuchać wykładów i wziąć udział w przewidzianych programem sesjach warsztatowych.

W komitecie honorowym kongresu zasiedli:

  • rektor Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego prof. dr hab. n. med. Mirosław Wielgoś,
  • dziekan II Wydziału Lekarskiego Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego prof. dr hab. med. Marek Kuch,
  • prodziekan II Wydziału Lekarskiego ds. oddziału fizjoterapii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego dr hab. Dariusz Białoszewski.

Komitet naukowy kongresu tworzyli:

  • hab. n. med. Maciej Krawczyk (IPiN, AWF Warszawa),
  • dr Zbigniew Wroński (WUM),
  • dr hab. n. med. Dariusz Białoszewski (WUM, PAN),
  • dr hab. Dariusz Czaprowski (OSW w Olsztynie, PAN),
  • dr hab. Małgorzata Domagalska-Szopa (SUM),
  • dr n. med. Katarzyna Gierat-Haponiuk (GUMed),
  • dr hab. Magdalena Hagner-Derengowska (BSW w Bydgoszczy),
  • dr Tomasz Halski (PMWSZ w Opolu),
  • dr hab. Rita Hansdorfer-Korzon (GUMed),
  • dr n. med. Agnieszka Krawczyk-Wasielewska (UM w Poznaniu),
  • dr hab. Bartosz Molik (AWF Warszawa, PAN),
  • dr hab. Roman Nowobilski (CM UJ),
  • dr n. med. Marta Podhorecka (UMK w Toruniu),
  • dr hab. Edyta Smolis-Bąk (AWF Warszawa),
  • dr Agnieszka Stępień (AWF Warszawa).

Kongres oficjalnie został otwarty o godz. 9:30 przemówieniami przedstawicieli marszałka sejmu, marszałka senatu, ministra zdrowia oraz rektora Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego i dziekana II Wydziału lekarskiego WUM. Po tych wystąpieniach wykład otwierający wygłosił prezes Krajowej Rady Fizjoterapeutów Maciej Krawczyk, który omówił doniosłą rolę fizjoterapii we współczesnej medycynie.

O godzinie 10:00 rozpoczął się panel dyskusyjny „Jakie kompetencje fizjoterapeuci mają dzisiaj i dokąd zmierzamy?”. W panelu udział wzięło pięcioro prelegentów, który przybliżyli nowe kierunki rozwoju kompetencji, jakie stoją przed fizjoterapeutami. Występująca jako pierwsza dr hab. Edyta Smolis-Bąk przedstawiła rolę fizjoterapeuty w kardiologii i kardiochirurgii. Po niej głos zabrała dr Agnieszka Stępień, która przybliżyła uczestnikom kongresu złożoność współczesnej fizjoterapii pediatrycznej. Temat roli fizjoterapeuty w nowoczesnej ortotyce przedstawił Krzysztof Krasowicz. Ewa Jaraczewska z John Hopkins Hospital w Baltimore (USA) opowiedziała uczestnikom kongresu o warunkach pracy fizjoterapeutów w Stanach Zjednoczonych. A o tym, jak pracuje się fizjoterapeutom w Wielkiej Brytanii i jak wygląda tam fizjoterapia pulmonologiczna przedstawiła Agnieszka Lewko. Moderatorami panelu dyskusyjnego byli wiceprezesi Krajowej Rady Fizjoterapeutów Ernest Wiśniewski i dr Zbigniew Wroński.

Wykłady podczas kongresu podzielone zostały na sześć sesji tematycznych:

  • „Neurologia” (sesji przewodniczyli: Aleksandra Wolińska-Szul, Grzegorz Biliński i Maciej Krawczyk);
  • „Fizjoprofilaktyka i sport” (sesji przewodniczyli: Aleksander Kucza, Sławomir Chomiak i Agnieszka Krawczyk-Wasilewska);
  • „Pulmonologia i kardiologia” (sesji przewodniczyli: Roman Nowobilski, Edyta Smolis-Bąk i Bartosz Molik);
  • „Pediatria” (sesji przewodniczyli: Agnieszka Stępień, Małgorzata Domagalska-Szopa i Dariusz Czaprowski);
  • „Fizjoterapia w ortopedii i leczenie bólu” (sesji przewodniczyli: Ernest Wiśniewski, Jacek Tuz, Zbigniew Wroński i Dariusz Białoszewski);
  • „Geriatria i uroginekologia” (sesji przewodniczyli: Tomasz Halski i Marta Podhorecka).

Podczas, cieszącej się dużą frekwencją, sesji poświęconej neurologii omówiono kwestie związane z fizjoterapią chorych po uszkodzeniu układu nerwowego w fazie ostrej (Julita Głowacka-Popkiewicz), strategiami leczenia chorych po uszkodzeniu układu nerwowego w fazie przewlekłej (Marta Sidaway), treningiem interwałowym w chorobie Parkinsona (Jarosław Marusiak) oraz przedstawiono temat neuroplastyczności w aspekcie komunikacji alternatywnej za pomocą urządzenia C-Eye (Roman Olejniczak i Anna Stachowicz).

Wystąpienia podczas sesji poświęconej fizjoprofilaktyce i sportowi skupiały się wokół systemowego podejścia do profilaktyki urazów w sporcie (Remigiusz Rzepka), miejsca adaptowanej aktywności fizycznej i sportu niepełnosprawnych we współczesnej fizjoterapii (Bartosz Molik, Natalia Morgulec-Adamowicz), przyszłości fizjoterapii w sporcie (Monika Grygorowicz) oraz fizjoprofilaktyki i fizjoterapii w zespole poupadkowym (Robert Dragan).

Sesja tematyczna dotycząca pulmonologii i kardiologii dotyczyła roli fizjoterapii u pacjentów z przewlekłą obturacyjną chorobą płuc (Agnieszka Lewko), fizjoterapii w schorzeniach serca i układu krążenia (Katarzyna Gierat-Haponiuk) oraz fizjoprofilaktyki pierwotnej i wtórnej chorób serca i układu krążenia (Edyta Smolis-Bąk).

Uczestnicy sesji poświęconej pediatrii mogli wysłuchać wystąpień prelegentów, które dotyczyły holistycznego podejścia do terapii dzieci i młodzieży ze skoliozą (Katarzyna Fountoukidis), prowadzenia badań przesiewowych w kierunku wczesnego wykrywania skoliozy idiopatycznej (Dariusz Czaprowski), opracowania KIF w zakresie nowych zasad badania dzieci (Małgorzata Domagalska-Szopa) oraz fizjoterapia dzieci od narodzin do przedszkola (Katarzyna Zajkiewicz).

Podczas, cieszącej się wielką popularnością sesji na temat fizjoterapii w ortopedii i leczenia bólu, omówiono interesujące fizjoterapeutów problemy, związane z tzw. „czerwonymi flagami” w fizjoterapii ortopedycznej (Maciej Rębisz), nowym podejściem fizjoterapeutycznym do bólu (Wacław Adamczyk), współpracy specjalistów w leczeniu bólu kręgosłupa lędźwiowego oraz znaczeniu badania fizjoterapeutycznego (Joanna Jaczewska-Bogacka), a także przyszłości fizjoterapii ortopedycznej (Piotr Kotajny, Maciej Biały).

Prelegenci zabierający głos w sesji poświęconej geriatrii i uroginekologii omówili kwestie dotyczące możliwości zastosowania fizjoterapii w poprawie jakości życia intymnego osób starszych (Marta Podhorecka), telemedycyny w geriatrii (Edyta Kocyk), fizjoterapii w nietrzymaniu moczu (Tomasz Halski, Lucyna Ptaszkowska) oraz fizjoterapii w ciąży i połogu (Karolina Łataś-Zagrajek).

Podczas kongresu odbyło się również 30 warsztatów, podczas których uczestnicy kongresu mieli możliwość zapoznania się z praktycznymi rozwiązaniami pracy z pacjentem:

  • Telemedycyna, wspomaganie w kontroli aktywnej terapii (Edyta Kocyk, Michał Pizon),
  • Prawo medyczne dla Fizjoterapeutów, prawa i obowiązki (Paweł Strzelec),
  • Stawy skroniowo żuchwowe podstawy diagnostyki i terapii (Magdalena Bogucka),
  • Diagnostyka w fizjoterapii. Pomiar siły mięśniowej w statyce i dynamice (Anna Mosiołek, Anna Hadamus, Tomasz Jankowski),
  • Trening czuciowo-dyskryminacyjny w terapii bólu przewlekłego (Wacław Adamczyk),
  • Badanie różnicowe obręczy barkowej (Maciej Rębisz),
  • Złamanie zęba obrotnika i inne poważne patologie kręgosłupa szyjnego zasady fizjoterapii (Adrian Kużdżał),
  • Fizjoterapia w ciąży i połogu (Karolina Łataś-Zagrajek),
  • Fizjoterapia w kardiologii kierunki rozwoju (Edyta Smolis-Bąk, Tomasz Cichocki),
  • Fizjoterapia w obrzękach w aspekcie postępowania osteopatii funkcjonalnej (Jarosław Jasięga),
  • Funkcjonalny trening medyczny jako niezbędna kontynuacja fizjoterapii indywidualnej w zespołach bólowych dolnego odcinka kręgosłupa (Aleksander Kucza, Robert Witkowski),
  • Badanie neurologiczne w zespole korzeniowym kończyny dolnej (Jakub Pawłowski),
  • Nowoczesna fizjoterapia w zespole poupadkowym w geriatrii (Robert Dragan),
  • Diagnostyka dodatkowa w fizjoterapii (Anna Hadamus, Anna Mosiołek, Monika Selegrat),
  • nauce przy sporcie – czyli razem możemy więcej (Monika Grygorowicz),
  • Fizjoprofilaktyka w bólach kręgosłupa lędźwiowego (Jakub Marciński),
  • Kręgozmyk – czy trzeba się bać zdjęcia RTG? (Grzegorz Magoń),
  • Profilaktyka urazów w sporcie – podejście systemowe. Co sprawdza się w zapobieganiu urazom (Remigiusz Rzepka),
  • Fizjoterapia w nietrzymaniu moczu (Tomasz Halski, Marta Podhorecka, Renata Skalska-lzdebska),
  • Advising physiotherapist for the health insurance company in Germany (Matthias Burkert),
  • Spiroergometria w fizjoterapii (Katarzyna Gierat-Haponiuk, Piotr Niedoszytko),
  • Umysł pacjenta. Komunikacja perswazyjna w praktyce fizjoterapeutycznej (Tomasz Borowski),
  • Fizjoterapia chorych po uszkodzeniu OUN w zakresie normalizacji napięcia tkanek miękkich (Roman Olejniczak, Jarosław Ciechomski),
  • Fizjoterapia niemowlęcia z asymetrią kręczowopochodną (Katarzyna Zajkiewicz),
  • Zależności funkcjonalne stopy i tułowia. Przykłady ich zastosowania w terapii dzieci i młodzieży (Katarzyna Fountoukidis, Marcin Kapusta),
  • Etyka zawodowa dla Fizjoterapeutów (Rafał Bugaj),
  • Fizjoterapia w SMA (Agnieszka Stępień),
  • Śpiączka. Postępowanie (Grzegorz Biliński),
  • Nadruchomość stawowa – problem powszechniejszy niż się wydaje. Możliwości fizjoterapii w przypadku pacjenta ze skoliozą (Dalia Woźnica),
  • Nieinwazyjna wentylacja mechaniczna w fizjoterapii (Anna Pyszora).

Kongres, poza wniesioną przez siebie wartością naukową, był również doskonałą okazją do spotkania się fizjoterapeutów z całej Polski i zagranicy oraz do wymiany doświadczeń i poglądów. Jesteśmy przekonani, że następna edycja kongresu Krajowej Izby Fizjoterapeutów spotka się z równie wielkim zainteresowaniem.

Program-KIF-strona

Projekt Ustawy o zmianie ustawy o działalności leczniczej i niektórych innych ustaw przyjęty przez Sejm

Tematem spotkania były bieżące kwestie związane z funkcjonowaniem naszej grupy zawodowej. Rozmawialiśmy o tym, w jaki sposób zapewnić pacjentom jak najlepsze usługi korzystając z wiedzy i doświadczenia fizjoterapeutów. Minister  Zdrowia to człowiek dialogu i widzimy, że faktycznie pragnie rozwiązać problemy, które są dokuczliwe dla pacjentów – powiedział prezes KRF.

KIF w Ministerstwie Zdrowia: rozmawiamy o rzeczach ważnych

Tematem spotkania były bieżące kwestie związane z funkcjonowaniem naszej grupy zawodowej. Rozmawialiśmy o tym, w jaki sposób zapewnić pacjentom jak najlepsze usługi korzystając z wiedzy i doświadczenia fizjoterapeutów. Minister  Zdrowia to człowiek dialogu i widzimy, że faktycznie pragnie rozwiązać problemy, które są dokuczliwe dla pacjentów – powiedział prezes KRF.