Poszukiwane centrum rehabilitacji z Polski do współudziału w projekcie AAL Call 2020

Twórcy platformy do telerehabilitacji z duńskiego Aarhus poszukują partnera z Polski do współudziału w projekcie AAL Call 2020.

AAL Call 2020 jest częścią programu „Aktywne i wspierane życie” (program AAL), który został zatwierdzony w maju 2014 r. przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej. W ramach programu AAL ogłoszono w lutym 2020 r. nowe zaproszenie do składania wniosków do programu: „Zdrowe starzenie się dzięki wsparciu rozwiązań cyfrowych”. Projekt ma na celu wspieranie innowacyjnych, międzynarodowych i multidyscyplinarnych projektów współpracy w zakresie telerehabilitacji. Więcej na temat programu: http://www.aal-europe.eu/.

Fizjoterapeuci z Danii poszukują centrum rehabilitacji w Polsce, które chciałoby uczestniczyć jako partner w aplikacji do projektu AAL Małe Projekty Współpracy (‘Small collaborative Projects’) w ramach projektu AAL (http://www.aal-europe.eu/stay-up-to-date/calls/call-2020/). Projekt badawczy ma na celu zaangażowanie pacjentów w dostosowanie aplikacji do ich potrzeb, wdrożenie jej i przetestowanie narzędzia w badaniu klinicznym.

Do zgłaszania się zaproszone są centra rehabilitacji z Polski, które prowadzą stacjonarne oddziały rehabilitacji, na których przebywają przede wszystkim pacjenci powyżej 50 roku życia ze schorzeniami krążeniowo – oddechowymi.

Start projektu: początek 2021 roku

Czas trwania projektu: do 9 miesięcy

Możliwość dofinansowania: do 100 000 Euro

Termin zgłaszania się zainteresowanego partnera: do 6 kwietnia 2020 roku

Termin składania wniosków do programu: do 22 maja 2020 roku

Zgłoszenia oraz wszelkie pytania prosimy kierować na adres mailowy bezpośrednio do partnera składającego wniosek: José Cerdán de las Heras, PT, doktorant Aarhus University Hospital,  jose@optimov.com.

Informujemy, że Krajowa Izba Fizjoterapeutów nie bierze udziału w procesie rekrutacyjnym partnerów i nie ponosi odpowiedzialności za ich wybór.

Światowy Dzień Chorób Rzadkich

29 lutego 2020 r. odbywają się obchody Światowego Dnia Chorób Rzadkich. Zgodnie z definicją Unii Europejskiej chorobę uznaje się za rzadką, jeśli dotyka ona nie więcej niż 5 na 10 000 osób. Choroby ultra rzadkie to schorzenia występujące z częstością mniejsza niż 1 na 50 000 osób. W Polsce choroby rzadkie rozpoznano u 2,5 – 3 milionów osób, czyli u 6 – 8% społeczeństwa. Lista chorób rzadkich opublikowana przez Orphanet zawiera kilka tysięcy nazw. Znajdują się wśród nich między innymi wady wrodzone i rozwojowe układu nerwowego, mięśniowego, kostno- stawowego, krążenia, oddechowego, narządów wewnętrznych, narządu wzroku i słuchu, skóry, choroby nerwowo –  mięśniowe, metaboliczne i onkologiczne. Wiele z nich ma podłoże genetyczne.

Rzadkie występowanie choroby zazwyczaj oznacza ograniczoną wiedzę o mechanizmach jej powstania, objawach i leczeniu. I właśnie na ten aspekt wskazują osoby chore i ich rodziny, domagając się wprowadzenia skoordynowanej opieki. W Polsce nie wprowadzono dotychczas Narodowego Planu dla Chorób Rzadkich, który ułatwia w innych krajach współpracę miedzy pacjentami i specjalistami różnych dziedzin medycyny.

Zaledwie kilka procent chorób rzadkich kwalifikuje się do leczenia farmakologicznego. Ponad 90% osób dotkniętych chorobą rzadką wykazuje deficyty ruchowe i wymaga pomocy w funkcjonowaniu. Priorytetowym wydaje się więc wdrażanie u tych osób wczesnej fizjoterapii, zwłaszcza, że większość chorób rozpoznawana jest w okresie dziecięcym, co niesie ze sobą ryzyko powstania deformacji i wtórnych ograniczeń w codziennej rzeczywistości.

Niewielka liczba doniesień naukowych z zakresu fizjoterapii w chorobach rzadkich wskazuje na to, że temat wymaga zgłębienia i konieczne jest prowadzenie badań naukowych w tej dziedzinie. W ostatnich latach opublikowano przeglądy lub ogólne wytyczne opieki medycznej z uwzględnieniem fizjoterapii dla pacjentów z niektórymi chorobami nerwowo – mięśniowymi, chorobą Huntingtona, ataksją móżdżkową, mukopolisacharydozą, po operacjach guza rdzenia kręgowego. W innych, nielicznych pracach, opisano jedynie objawy, stan funkcjonalny i przebieg leczenia pacjentów z określoną chorobą rzadką.

Ograniczony stan wiedzy o chorobach rzadkich utrudnia prowadzenie leczenia. Jak więc rozpocząć fizjoterapię i kontrolować jej efektywność? Podstawą skutecznej terapii jest jak zwykle wywiad, a następnie dokładne badanie ogólnego stanu funkcjonalnego oraz struktur i funkcji ciała. Fizjoterapeuci mają wiedzę i umiejętności niezbędne do przeprowadzenia takiego badania i terapii.

Dr Agnieszka Stępień
Specjalista fizjoterapii, wykładowca Wydziału Rehabilitacji AWF w Warszawie, prezes Stowarzyszenia Fizjoterapia Polska, członek Research Committee IPNFA, członek Zespołu Zadaniowego ds. Diagnostyki i Leczenia Zachowawczego w Przebiegu Skoliozy Idiopatycznej przy Komitecie Rehabilitacji, Kultury Fizycznej i Integracji Społecznej PAN, instruktor IPNFA.

XX Światowy Dzień Walki z Rakiem

Co roku 4 lutego obchodzimy Światowy Dzień Walki z Rakiem. Przy tej okazji warto przypomnieć o bardzo ważnej roli fizjoterapii, zarówno w profilaktyce nowotworowej, jak i leczeniu uzupełniającym chorych na nowotwory.

Przegląd literatury w zakresie skuteczności klinicznej suchego igłowania w świetle zasad Evidence Based Physiotherapy (EBP)

Szanowni Państwo

Od początku powstania Krajowej Izby Fizjoterapeutów dostajemy wiele zapytań odnośnie suchego igłowania czy też przebijania ciągłości skóry przez fizjoterapeutów. Wiemy też z praktyki, że wiele koleżanek i kolegów wykonuje takie zabiegi. Póki co nie możemy, a wręcz nie chcemy się jednoznacznie wypowiadać jako samorząd na ten temat. Powód jest prosty – prawnicy nie są zgodni odnośnie interpretacji przepisów, a poza tym suche igłowanie nie jest jasno opisane w naszych kompetencjach.

Z drugiej strony mamy świadomość, że jest to rodzaj stymulacji mechanicznej, śródmięśniowej, która spokojnie może się mieścić w ramach procedur fizykoterapii. Suche igłowanie (z ang. „dry needling”) to nie nowość, bo znane jest od wielu lat. Już w latach 90. pojawiło się kilka opracowań dr Rakowskiego na ten temat – w konsekwencji jedno z towarzystw ubezpieczeniowych zdecydowało się na objęcie ochroną ubezpieczeniową fizjoterapeutów wykonujących takie zabiegi. Mieli w tym duży udział koledzy zrzeszeni w Polskim Towarzystwie Medycyny Manualnej, od którego przejęliśmy ostatnio czasopismo naukowe z misją jego dalszego rozwijania.

Oczywiście dla nas, fizjoterapeutów – reprezentantów regulowanego zawodu medycznego, najbezpieczniejszym rozwiązaniem jest sytuacja, gdy w przepisach dokładnie określony jest zakres kompetencji w ramach wykonywania naszego zawodu. Tworzenie takich rozporządzeń to kompetencja ministra zdrowia. Poniższy dokument jest wstępem do oficjalnych rozmów, które będą prowadzić do uwzględnienia suchego igłowania w przyszłej, znowelizowanej wersji rozporządzenia. Prace nad aktualizacją rozporządzenia zaczęły się dużo wcześniej, zanim weszła obecnie obowiązująca wersja. Naszym celem jest nie tylko wpisanie do dokumentu suchego igłowania, ale także prawa do przepisywania leków oraz innych postulatów zwiększających samodzielność zawodową fizjoterapeutów.

Opracowanie przygotowane przez KIF omawia obecny stan wiedzy na temat skuteczności suchego igłowania. Nie są to gotowe wytyczne, rekomendacje czy zalecenia do suchego igłowania – obecnie jest na to zbyt wcześnie. Przedstawiamy ten dokument, żeby oswoić środowisko medyczne z tematem. Mam tu na myśli nie fizjoterapeutów, ale przede wszystkim inne zawody medyczne czy urzędników decydujących o kształcie systemu ochrony zdrowia w Polsce. Mimo że są to zabiegi uznane przez wielu specjalistów i posiadające liczne opracowania naukowe, opinia na ich temat jest niejednoznaczna: jedni uznają je za panaceum na wszelkie dolegliwości, zaś drudzy widzą w nich przejaw szarlatanerii. Wydaje mi się, że jest to dobry punkt wyjścia do dyskusji nad dalszym rozwojem naszego zawodu, poszerzaniem kompetencji i zwiększaniem samodzielności.

Przegląd literatury w zakresie skuteczności klinicznej suchego igłowania w świetle zasad Evidence Based Physiotherapy (EBP)

dr Zbigniew Wroński
wiceprezes Krajowej Rady Fizjoterapeutów ds. nauki i kształcenia

Krajowa Izba Fizjoterapeutów dołączyła do grona partnerów PEDro (Physiotherapy Evidence Database)

Miło nam poinformować, że Krajowa Izba Fizjoterapeutów dołączyła do grona partnerów PEDro (Physiotherapy Evidence Database)! PEDro to darmowa baza ponad 45 tys. randomizowanych badań, przeglądów systematycznych i wytycznych praktyki klinicznej w fizjoterapii.

PEDro zawiera liczne, starannie dobierane informacje merytoryczne o nieocenionej wartości dla praktyków. Dla każdej recenzji lub wytycznych PEDro podaje cytowania, abstrakt oraz, gdy jest to możliwe, również link do pełnego tekstu. Aby zapoznać użytkowników z najbardziej aktualnymi publikacjami i dostarczyć im informacji potrzebnych w praktyce klinicznej, wszystkie artykuły PEDro są odpowiednio oceniane pod względem jakości. Tłumaczenia są dostępne w wielu językach, więc mamy nadzieję, że w niedalekiej przyszłości zobaczymy wersję także w języku polskim.