Notices

  APEL PREZESÓW SAMORZĄDÓW ZAWODÓW MEDYCZNYCH z dnia 30 października 2020 r.   do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i Prezesa Rady Ministrów w sprawie działań Państwa w zakresie ochrony zdrowia w czasie epidemii W dobie nasilającej się w niepokojący sposób drugiej fali epidemii Prezesi samorządów zawodów medycznych apelują do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej oraz do Prezesa Rady Ministrów o podjęcie wszelkich mieszczących się w zakresie prerogatyw obu urzędów działań zmierzających do poprawy działania systemu ochrony zdrowia oraz do zapewnienia pracownikom medycznym jak najlepszych warunków świadczenia pacjentom pomocy medycznej. Samorządy zawodów medycznych obawiają się, że: przy tak dynamicznie rozprzestrzeniającej się epidemii, przy powszechnie znanych bolączkach polskiego systemu ochrony zdrowia, przy podejmowaniu w rozmaity sposób prób rozbicia jedności środowiska medycznego, przy pojawiających się próbach dyskredytowania osób wykonujących zawody medyczne, przy braku realnej współpracy władzy ze środowiskami medycznymi przy tworzeniu przepisów prawa dotyczących funkcjonowania ochrony zdrowia w czasie epidemii, może nas czekać głęboka zapaść systemu ochrony zdrowia, którą odczują przede wszystkim nasi pacjenci. Obowiązkiem władzy publicznej w tych trudnych dla ochrony zdrowia czasach jest wysłuchanie głosu środowisk medycznych. Nikt nie wie lepiej, jaka jest rzeczywista sytuacja w placówkach medycznych udzielających pomocy pacjentom, niż przedstawiciele zawodów medycznych. Według informacji przekazywanych nam przez naszych członków oraz osoby odpowiedzialne za kierowanie podmiotami leczniczymi, sytuacja już dzisiaj jest dramatyczna, a zapewne będzie jeszcze gorsza. Personelu jest za mało, a warunki pracy skrajnie trudne. Do tego dochodzi jeszcze obawa o własne życie i zdrowie. Praca wykonywana przez personel medyczny jest obecnie tak ciężka, że docierają już sygnały o zasłabnięciach w czasie dyżurów, a także o naszych koleżankach i kolegach walczących o własne życie pod respiratorami. Dramatyczna sytuacja naszych pacjentów jest z kolei powszechnie znana z przekazów medialnych. Samorządy medyczne są zbulwersowane faktem, że w sytuacji, kiedy trzeba myśleć o tworzeniu „tarczy antykryzysowej dla służby zdrowia”, w parlamencie pojawia się projekt ustawy o zmianie niektórych ustaw w związku z przeciwdziałaniem sytuacjom kryzysowym związanym z wystąpieniem COVID-19, który nie był w ogóle poddawany konsultacjom społecznym ani omawiany z organizacjami zrzeszającymi osoby wykonujące zawód medyczny. Ustawa ta zostaje uchwalona 27 października 2020 r. praktycznie bez możliwości zabrania głosu przez którąkolwiek z organizacji medycznych, a już jeden dzień po uchwaleniu tej ustawy uchwalana jest przez Sejm jej nowelizacja (druk sejmowy nr 717) uzasadniona koniecznością konwalidacji błędu, który miał miejsce podczas rozpatrywania w Sejmie poprawek Senatu. Wszystko to całkowicie kompromituje proces tworzenia prawa w tak ważnej sprawie jak ochrona zdrowia w czasie epidemii. Samorządy medycznych zawodów zaufania publicznego uważają, że jest kilka spraw o fundamentalnym znaczeniu dla systemu ochrony zdrowia, które trzeba pilnie wprowadzić, aby umożliwić dalsze jego działanie. Wśród nich należy koniecznie wymienić m.in. ustalenie szczególnych zasad finansowania placówek ochrony zdrowia dotkniętych skutkami epidemii. Dotychczasowe zasady rozliczania się z publicznym płatnikiem ustalone przez epidemią stanowczo nie spełniają swojej roli w czasie epidemii i zagrażają dalszemu funkcjonowaniu wielu palcówek ochrony zdrowia. Dla placówek komercyjnych, bardzo silnie dotkniętych skutkami epidemii, konieczne jest stworzenie specjalnej tarczy pomocowej, tak aby uchronić je przed widmem upadku. Komercyjna ochrona zdrowia zapewnia opiekę zdrowotną bardzo wielu pacjentom, stanowi niezbędne, komplementarne ogniwo dla działalności publicznej ochrony

Po interwencji Krajowej Izby Fizjoterapeutów ogłoszono doprecyzowanie rozporządzenia w sprawie ograniczeń w rehabilitacji. Ograniczenia dotyczą rehabilitacji leczniczej w trybie stacjonarnym i co ważne – rozszerzono zakres wyjątków, w których ograniczeń się nie stosuje. Krajowa Izba Fizjoterapeutów po ogłoszeniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 października 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii zwróciła uwagę na problemy interpretacyjne związane z wprowadzonymi ograniczeniami z zakresu rehabilitacji leczniczej i zaapelowała do Ministra Zdrowia o niezwłoczne wprowadzenie zmian i doprecyzowanie obecnie obowiązującego rozporządzenia poprzez dostosowanie, zgodnie z deklaracjami podanymi podczas konferencji w dniu 23 października 2020 r. (pismo KIF prezentujemy poniżej). Na skutek interwencji Prezydium Krajowej Rady Fizjoterapeutów Rada Ministrów w dniu 30 października 2020 r. wydała rozporządzenie zmieniające rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, które zostało opublikowane w Dz. U. z 2020 r. poz. 1917. Rozporządzenie przewiduje zmiany w § 7b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 1758, z późn. zm.) polegające na doprecyzowaniu ograniczenia w zakresie zaprzestania rehabilitacji leczniczej. Zgodnie z najnowszą nowelizacją ograniczenia te dotyczą rehabilitacji leczniczej realizowanej w trybie stacjonarnym. Jednocześnie rozszerzono zakres wyjątków, w których wprowadzone ograniczenie wykonywania działalności leczniczej nie ma zastosowania. Dotyczy to: przypadków, w których nie tylko zaprzestanie rehabilitacji, ale i jej nierozpoczęcie grozi poważnym pogorszeniem stanu zdrowia pacjenta, świadczeń udzielanych za pośrednictwem systemów teleinformatycznych lub systemów łączności, w tym obejmujących kardiologiczną telerehabilitację hybrydową, świadczeń stacjonarnych w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 31d ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, udzielanych pacjentom w ramach ciągłości i kontynuacji leczenia, przeniesionych bezpośrednio z ośrodka leczenia ostrej fazy choroby, w rozumieniu tych przepisów oraz rehabilitacji leczniczej dla pacjentów po przebytej chorobie COVID-19. Do odwołania warunkiem rozpoczęcia rehabilitacji leczniczej w ośrodku rehabilitacyjnym w systemie stacjonarnym w przypadku, w którym zaprzestanie lub nierozpoczęcie rehabilitacji grozi poważnym pogorszeniem stanu zdrowia pacjenta, jest negatywny wynik testu diagnostycznego w kierunku SARS-CoV-2, z materiału pobranego w terminie nie wcześniejszym niż 6 dni przed terminem rozpoczęcia turnusu rehabilitacyjnego. Zlecenia na wykonanie testu diagnostycznego dokonuje ośrodek rehabilitacyjny będący podmiotem wykonującym działalność leczniczą, do którego pacjent został skierowany na rehabilitację leczniczą. Testy te są finansowane ze środków publicznych. Wymóg wykonania testu oraz jego finansowania ze środków publicznych stosuje się również do działalności polegającej na organizowaniu turnusów leczniczo-profilaktycznych i readaptacyjno-kondycyjnych. Powyższe regulacje obowiązują z mocą wsteczną od 24 października 2020 r. Link do opublikowanego rozporządzenia: https://dziennikustaw.gov.pl/D2020000191701.pdf Poniżej prezentujemy odpowiedź MZ, potwierdzającą że “świadczenia opieki zdrowotnej z zakresu rehabilitacji leczniczej realizowane w warunkach ambulatoryjnych, domowych, ośrodka lub oddziału dziennego są udzielane od 24 października bez ograniczeń”.

Krajowa Izba Fizjoterapeutów już 21 października br. zwróciła się do Narodowego Funduszu Zdrowia w kwestii dotyczącej możliwości skorzystania z wypłaty „1/12” przez świadczeniodawców realizujących umowy w rodzaju rehabilitacja lecznicza. Krajowa Izba Fizjoterapeutów stoi na stanowisku, iż w myśl obowiązujących przepisów wypłata taka jest należna. Zgodnie z § 1 „rozporządzenia zmieniającego” po § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 4 września 2020 r.[1], zwanym dalej „rozporządzeniem”, dodano § 3a w brzmieniu: „§ 3a. 1. W przypadku ograniczenia albo zaprzestania przez świadczeniodawcę udzielania świadczeń opieki zdrowotnej w wyniku: wydania przez właściwy organ polecenia albo nałożenia obowiązku na podstawie art. 10 ust. 2, art. 10d ust. 2, art. 11 ust. 1–3, art. 11h ust. 1–3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, z późn. zm.) zobowiązującego do realizacji świadczeń opieki zdrowotnej w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19 lub wydania decyzji przez organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej lub wprowadzenia ograniczenia prowadzenia działalności leczniczej w związku ze stanem zagrożenia epidemicznego albo stanem epidemii – na wniosek świadczeniodawcy, należność dla danego zakresu świadczeń, o której mowa w § 18 ust. 1 załącznika do rozporządzenia zmienianego w § 1, za okresy sprawozdawcze w okresie od dnia 1 października do dnia 31 grudnia 2020 r. może być ustalona jako iloczyn odwrotności liczby okresów sprawozdawczych w okresie rozliczeniowym i kwoty zobowiązania dla danego zakresu świadczeń.” W uzasadnieniu do „rozporządzenia zmieniającego” prawodawca informuje, że: „Rozporządzenie wejdzie w życie z dniem następującym po dniu ogłoszenia, z mocą od dnia 1 października 2020 r. co jest uzasadnione potrzebą zapewnienia świadczeniodawcom płynności finansowej, którą mogą utracić w wyniku zmniejszenia liczby udzielanych tzw. „niecovidowych” świadczeń w związku ze znacznym wzrostem zachorowań na COVID-19 od początku października 2020 r. Tak określony termin wejścia w życie nie narusza zasady demokratycznego państwa prawnego.” Ponadto, sama redakcja § 3a nie odwołuje się, jak to ma miejsce w przypadku § 3 rozporządzenia, do przepisów covidowych. W § 3 w ust. 2 rozporządzenia wskazuje się ograniczenie stosowania wypłaty należności za świadczenia (1/12) w odniesieniu do świadczeniodawców, którzy zaprzestali udzielać świadczeń w związku z zakazem wykonywania określonej działalności leczniczej na obszarze czerwonym, o którym mowa w przepisach wydawanych na postawie art. 46a i art. 46b pkt 1–6 i 8–12 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2019 r. poz. 1239, z późn. zm.), lub w okresie sprawozdawczym rozpoczynającym się nie później niż w terminie 9 dni od dnia, w którym ten zakaz przestał obowiązywać świadczeniodawcę. Krajowa Izba Fizjoterapeutów wspiera także apel podpisany przez Pana Andrzeja Radzikowskiego – przewodniczącego OPZZ w sprawie stworzenie tzw. „tarczy” dla uzdrowisk. Oczekujemy konkretnych propozycji, które pozwolą przetrwać uzdrowiskom, zamykanym w tym roku już kolejny raz. Pacjenci powinni mieć gdzie wracać na rehabilitację. [1] zmieniającym rozporządzenie w sprawie ogólnych warunków umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz.U poz. 1548)