MZ/NFZ

Ustawa z dnia 18 grudnia 2025 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw wprowadza nowe kompetencje dla fizjoterapeutów w obszarze orzecznictwa dla potrzeb Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz wprowadza nowe zasady nadzoru zwolnień lekarskich. Przepisy weszły w życie z dniem 13 kwietnia 2026 r. Orzecznictwo w ramach prewencji rentowej ZUS Zgodnie z proponowaną zmianą fizjoterapeuci będą mogli ubiegać się o możliwość wydawania orzeczeń w sprawach rehabilitacji leczniczej w ramach prewencji rentowej obejmującej rehabilitację leczniczą ubezpieczonych zagrożonych całkowitą lub częściową niezdolnością do pracy, osób uprawnionych do zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego po ustaniu tytułu do ubezpieczenia chorobowego lub wypadkowego, a także osób pobierających rentę okresową z tytułu niezdolności do pracy. Fizjoterapeuta ubiegający się o współpracę z ZUS musi spełnić następujące warunki: posiadać prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty; posiadać tytuł specjalisty w dziedzinie fizjoterapii; wykazać się co najmniej pięcioletnim okresem doświadczenia w wykonywaniu zawodu fizjoterapeuty. Z wybranymi fizjoterapeutami ZUS zawrze umowę o pracę albo umowę o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia. Wynagrodzenia zasadnicze fizjoterapeutów zatrudnionych na podstawie umów o pracę będą ustalane z zastosowaniem mnożników kwoty przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym ustalenie, ogłoszonego przez Prezesa GUS w Dzienniku Urzędowym „Monitor Polski”.  Mnożniki do ustalenia wynagrodzenia zasadniczego zostaną określone w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego. Zwolnienia lekarskie Nowelizacja nie przyznaje fizjoterapeutom prawa do wystawiania zwolnień lekarskich (tzw. L4 / e-ZLA) natomiast wprowadza rozwiązania umożliwiające wykonywanie pracy na zwolnieniu. Kiedy i czy praca na zwolnieniu lekarskim będzie możliwa? Nowe przepisy, określają, kiedy ubezpieczony może utracić prawo do zasiłku chorobowego, m.in. w przypadku podjęcia pracy zarobkowej lub aktywności niezgodnej z celem zwolnienia (obecnie jest to wykorzystanie zwolnienia od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia). Wprowadzono definicje pracy zarobkowej oraz pojęcie aktywności niezgodnej z celem zwolnienia, których wykonywanie albo podejmowanie może spowodować utratę prawa do zasiłku chorobowego. Pracą zarobkową, powodującą utratę zasiłku chorobowego, będzie każda czynność mająca charakter zarobkowy, niezależnie od stosunku prawnego będącego podstawą jej wykonania, z wyłączeniem czynności incydentalnych, których podjęcia w okresie zwolnienia od pracy wymagają istotne okoliczności. Istotną okolicznością nie może być polecenie pracodawcy. Z kolei aktywnością niezgodną z celem zwolnienia od pracy będą wszelkie działania utrudniające lub wydłużające proces leczenia lub rekonwalescencję, z wyłączeniem zwykłych czynności dnia codziennego lub czynności incydentalnych, których podjęcia w okresie zwolnienia od pracy wymagają istotne okoliczności. Aktualnie, jeżeli osoba podlega ubezpieczeniom społecznym z co najmniej dwóch tytułów, lekarz wystawia zwolnienie lekarskie na każdy z tych tytułów. Od 1 stycznia 2027 r. ubezpieczony będzie mógł zażądać, aby lekarz nie wystawiał zwolnienia z obu tytułów, jeśli charakter pracy pozwala mu wykonywać obowiązki u jednego pracodawcy. Będzie to dotyczyło np. takiej sytuacji, w której ubezpieczony zatrudniony jest u dwóch pracodawców – np. u jednego na umowie o pracę, a u drugiego na umowie cywilnoprawnej – i gdy będzie niezdolny do wykonywania pracy w jednym podmiocie, w drugim – ze względu na odmienny charakter pracy – będzie mógł świadczyć pracę. Istotny jest zatem różny charakter pracy. Innymi słowy oznacza to, że niezdolność do pracy

Jaki jest cel zmiany Kodeksu pracy dotyczącej ustalania stażu pracy? Celem nowych przepisów jest wprowadzenie ogólnej jednolitej zasady dotyczącej liczenia stażu pracy dotyczącej tzw. zatrudnienia pracowniczego tj. związanej ze stosunkiem pracy. W praktyce nowe przepisy wyrównują uprawnienia pracownicze, jak i dostęp do stanowisk wymagających potwierdzonego doświadczenia zawodowego, tak aby były one takie same niezależnie od wcześniejszego rodzaju zatrudnienia tj. niezależnie czy było ono związane ze stosunkiem pracy czy pracy na innej umowie lub prowadzenia jednoosobowej działalności gospodarczej. Należy zwrócić uwagę, że przepisy szczególne dla określonej kategorii pracowników (tzw. „pragmatyki”) oraz regulacje wewnątrzzakładowe (wewnętrzne u danego pracodawcy) obowiązujące u danego pracodawcy (np. postanowienia układów zbiorowych pracy, regulaminów wynagradzania lub innych porozumień zbiorowych) uzależniają od posiadania przez pracownika określonego okresu zatrudnienia (stażu) między innymi takie dodatki/świadczenia jak nagroda jubileuszowa czy dodatek stażowy. Nadto zgodnie z przepisami Kodeksu pracy i ustaw okołokodeksowych od zakładowego stażu pracy uzależniona jest między innymi długość okresu wypowiedzenia, wysokość odprawy w przypadku rozwiązania umowy o pracę czy przejścia na emeryturę oraz liczba dni urlopu (20 dni – jeżeli pracownik jest zatrudniony krócej niż 10 lat, 26 dni – jeżeli pracownik jest zatrudniony co najmniej 10 lat). Od kiedy będą obowiązywać nowe zasady dotyczące stażu pracy? W praktyce terminy wejścia w życie opisywanych regulacji to: 1 stycznia 2026 r. – dla sektora publicznego, 2 maja 2026 r. ustawy – dla sektora prywatnego. Co będzie wliczane do stażu pracy? W myśl omawianych przepisów do okresu zatrudnienia wliczane będą: okresy prowadzenia przez osobę fizyczną pozarolniczej działalności gospodarczej oraz okresy pozostawania osobą współpracującą z osobą fizyczną prowadzącą tę działalność, okresy zawieszenia działalności gospodarczej w celu sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem, okresy wykonywania przez osobę fizyczną umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług na zasadach umowy zlecenia- oraz okresy pozostawania przez osobę fizyczną osobą współpracującą, wykonywania przez osobę fizyczną umowy agencyjnej oraz okresy pozostawania przez osobę fizyczną osobą współpracującą, pozostawania przez osobę fizyczną członkiem rolniczej spółdzielni produkcyjnej, pozostawania przez osobę fizyczną członkiem spółdzielni kółek rolniczych, okresy pracy zarobkowej za granicą, okresy służby w Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Służbach Wojskowych i wszystkich innych służbach mundurowych. Zatem wliczane będą przeszłe okresy pracy (wszystkie okresy pracy sprzed wejścia w życie ustawy) niezależnie, kiedy była świadczona. Zwracamy uwagę, iż do okresu zatrudnienia nie będą wliczane okresy wykonywania umowy o dzieło oraz wolontariat. Co ważne do okresu zatrudnienia będą wliczane nie tylko okresy, w których dana osoba podlegała ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym bądź za które zostały opłacone składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe lub wypadkowe, ale także udokumentowane (tj. wykazane / udowodnione np. za pośrednictwem umów czy przelewów) okresy działalności zawodowej. Są to okresy wykonywania pracy lub działalności co do zasady niestanowiącej tytułu do ubezpieczeń społecznych. Przykładowo może to być niepodleganie obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym przez uczniów szkół ponadpodstawowych lub studentów do ukończenia 26 lat z tytułu wykonywania pracy na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, zwolnienie z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenia społeczne w ramach wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19, czy zwolnienie z

Informujemy, iż w Biuletynie Informacji Publicznej Rządowego Centrum Legislacji w serwisie Rządowy Proces Legislacyjny, został udostępniony projekt ustawy o zmianie ustawy o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta oraz ustawy o systemie powiadamiania ratunkowego (UD207) wraz z uzasadnieniem i Oceną Skutków Regulacji. Regulacja ta zwana potocznie “Lex Szarlatan” wprowadza istotne zmiany w postaci przepisów dotyczących zwalczania praktyk pseudomedycznych. Z punktu widzenia działalności fizjoterapeutów oraz interesów Krajowej Izby Fizjoterapeutów (KIF), projekt ten ma bezpośredni wpływ na działalność fizjoterapeutyczną, przy czym wpływ ten, we wstępnej ocenie legislacyjnej – oceniamy jako pozytywny. Krajowa Izba Fizjoterapeutów, jako samorząd zawodowy reprezentujący fizjoterapeutów wykonujących zawód medyczny w rozumieniu ustawy o zawodzie fizjoterapeuty, wyraża zasadnicze poparcie dla kierunku projektowanych zmian, których celem jest zwiększenie skuteczności przeciwdziałania praktykom zagrażającym zdrowiu i życiu pacjentów oraz zapewnienie wysokiego standardu udzielanych świadczeń zdrowotnych. Popieramy wprowadzenie zakazu praktyk pseudomedycznych, w szczególności przez osoby niemające kwalifikacji medycznych i nieposiadające uprawnień do udzielania świadczeń zdrowotnych. Stanowczo sprzeciwiamy się działalności paramedycznej, która podszywając się pod profesjonalne świadczenia zdrowotne, wprowadza pacjentów w błąd, naraża ich na ryzyko opóźnienia właściwego leczenia, pogorszenia stanu zdrowia, a niekiedy także zagrożenie życia. Działania te często bazują na niepotwierdzonych naukowo metodach, pozbawionych jakichkolwiek ram diagnostycznych, terapeutycznych czy etycznych. W opinii Krajowej Izby Fizjoterapeutów tego rodzaju praktyki stanowią realne zagrożenie nie tylko dla poszczególnych pacjentów, ale i dla spójności całego systemu ochrony zdrowia. Funkcjonowanie rynku usług pseudomedycznych, często reklamowanych za pośrednictwem mediów społecznościowych lub niezweryfikowanych źródeł internetowych, podważa zaufanie społeczne do zawodów medycznych i przyczynia się do dezinformacji zdrowotnej, której skutki odczuwają pacjenci, ale także specjaliści pracujący zgodnie z aktualną wiedzą medyczną. W ocenie KIF stanowcze ograniczenie tej działalności i przeciwdziałanie jej dalszemu rozpowszechnianiu jest nie tylko konieczne, ale pilne z punktu widzenia interesu publicznego i odpowiedzialności państwa za bezpieczeństwo obywateli. Projektowane regulacje wzmacniają system ochrony zdrowia i porządkują sferę odpowiedzialności zawodowej, co ma szczególne znaczenie w kontekście zapewnienia pacjentom dostępu do świadczeń realizowanych przez osoby o odpowiednich kwalifikacjach, podlegające nadzorowi i działające zgodnie z określonymi standardami zawodowymi. Nadanie Rzecznikowi Praw Pacjenta nowych kompetencji w zakresie nadzoru nad praktykami pozorującymi świadczenia zdrowotne należy ocenić jako krok w dobrym kierunku, który może skutecznie przyczynić się do eliminowania działań szkodliwych, nielegalnych i wprowadzających w błąd. W naszej ocenie proponowane zmiany przepisów stanowią ważny element wzmacniania zaufania do zawodu fizjoterapeuty oraz innych zawodów medycznych, dając pacjentom wyraźny sygnał, że ochrona ich praw i bezpieczeństwa zdrowotnego pozostaje priorytetem dla państwa. Krajowa Izba Fizjoterapeutów będzie z uwagą monitorować przebieg procesu legislacyjnego związanego z projektem ustawy oraz wszelkie działania podejmowane na etapie jej wdrażania. Jako samorząd zawodowy fizjoterapeutów deklarujemy gotowość do czynnego udziału w konsultacjach publicznych i dialogu z projektodawcami, tak aby projektowane regulacje w jak największym stopniu odpowiadały potrzebom pacjentów, nie naruszając jednocześnie praw i profesjonalnej autonomii przedstawicieli zawodów medycznych. W trosce o wysokie standardy wykonywania zawodu fizjoterapeuty oraz ochronę interesu publicznego w systemie ochrony zdrowia, KIF pozostaje otwarta na współpracę z Ministerstwem Zdrowia, Biurem Rzecznika Praw Pacjenta oraz innymi interesariuszami procesu legislacyjnego.

Krajowa Izba Fizjoterapeutów informuje, że trwają prace legislacyjne nad nowym rozporządzeniem w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2025). Nowa klasyfikacja ma wejść w życie z dniem 1 stycznia 2026 r., zastępując obecnie obowiązującą wersję z 2015 r. Nowe przepisy będą miały zastosowanie m.in. w: raportowaniu usług w systemach informatycznych, GUS, NFZ, klasyfikacji usług dla celów księgowych i podatkowych (w tym VAT), dokumentacji działalności gospodarczej, zwłaszcza w przypadku indywidualnych praktyk, interpretacjach podatkowych i klasyfikacyjnych (np. przy usługach mieszanych lub outsourcingowych). Warto podkreślić, że nowa klasyfikacja będzie funkcjonować równolegle z PKWiU 2015: do końca 2027 r. w zakresie VAT, zaś do końca 2028 r. w zakresie podatków dochodowych. Na podstawie obecnie dostępnych informacji oraz obowiązujących przepisów ustawy o VAT, PIT i zryczałtowanym podatku dochodowym, Krajowa Izba Fizjoterapeutów ocenia, że zmiana klasyfikacji nie wpłynie negatywnie na sytuację podatkową fizjoterapeutów świadczących podstawowe usługi zdrowotne. Zachęcamy jednak do śledzenia komunikatów KIF, gdzie będziemy starać się na bieżąco informować o postępach w procesie legislacyjnym oraz możliwych skutkach zmian.

Krajowa Izba Fizjoterapeutów zakończyła proces konsultacji środowiskowych dotyczących raportu Agencji Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji (AOTMiT) w sprawie ustalenia taryfy świadczeń gwarantowanych w zakresie stacjonarnej rehabilitacji leczniczej. Raport, opublikowany w Biuletynie Informacji Publicznej AOTMiT, zawiera propozycje zmian w finansowaniu świadczeń rehabilitacyjnych i budzi istotne zainteresowanie w środowisku fizjoterapeutycznym – wpływa bowiem bezpośrednio na organizację i jakość udzielanych świadczeń oraz na warunki pracy fizjoterapeutów. W ramach przeprowadzonych przez KIF konsultacji, Członkowie Krajowej Rady Fizjoterapeutów oraz inni przedstawiciele środowiska mieli możliwość wyrażenia swoich opinii, wskazania obszarów wymagających doprecyzowania oraz zaproponowania alternatywnych rozwiązań. Wszystkie nadesłane uwagi zostały przeanalizowane i posłużyły do opracowania jednolitego stanowiska Krajowej Izby Fizjoterapeutów. Po analizie zgłoszonych uwag, Izba przekazała do AOTMiT oficjalne, krytyczne stanowisko, wskazując na nieadekwatność proponowanych taryf względem realnych kosztów świadczeń oraz ich potencjalnie negatywny wpływ na dostępność i jakość opieki rehabilitacyjnej. Kluczowe uwagi KIF dotyczyły: Proponowanych podwyżek taryf, które nie pokrywają rzeczywistych kosztów świadczeń – m.in. kosztów pracy, sprzętu, energii i inflacji; Braku pełnego ujęcia kosztów personelu, zwłaszcza pielęgniarskiego i specjalistycznego zespołu terapeutycznego (fizjoterapeutów ze specjalizacją, logopedów, terapeutów zajęciowych, psychologów); Braku kosztów pracy pełnego zespołu interdyscyplinarnego zaangażowanego w rehabilitację w poszczególnych profilach, co skutkuje zaniżeniem realnych kosztów świadczeń; Niewystarczającego uwzględnienia wzrostu wynagrodzeń personelu medycznego (m.in. na podstawie ustawy o najniższym wynagrodzeniu), realnych kosztów medycznych oraz kosztów mediów; Braku zróżnicowania taryf dla pacjentów z ciężkimi zaburzeniami neurologicznymi, wymagających intensywniejszej fizjoterapii oraz opieki zespołu specjalistycznego; Nie uwzględnienia złożoności i intensywności świadczeń, które wymagają wysokiego zaangażowania kadrowego i technicznego; Braku mechanizmów motywujących do poprawy jakości świadczeń – np. poprzez premiowanie zatrudniania certyfikowanej kadry medycznej, w tym specjalistów fizjoterapii; Znaczących różnic między taryfami a cenami rynkowymi, co może pogłębiać komercjalizację rynku i ograniczać dostęp pacjentów do świadczeń publicznych. KIF zawnioskował do AOTMiT o wdrożenie mechanizmu corocznej waloryzacji taryf oraz powołanie stałego zespołu konsultacyjnego z udziałem Izby. Zebrane przez Agencję komentarze – zarówno od instytucji, jak i podmiotów indywidualnych – zostaną omówione na posiedzeniu Rady ds. Taryfikacji, a następnie, zgodnie z art. 31lb ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, Prezes AOTMiT – po uzyskaniu zgody Ministra Zdrowia – określi taryfy w drodze obwieszczenia.

Opublikowane zostało rozporządzenie Ministra Zdrowia z 30 września 2024 r. w sprawie określenia wymagań, jakim powinny odpowiadać zakłady i urządzenia lecznictwa uzdrowiskowego na nowo definiujące zasady prowadzenia zakładów lecznictwa uzdrowiskowego. Rozporządzenie wprowadziło definicje poszczególnych pomieszczeń wskazując wprost przeznaczenie oraz wymogi w zakresie wyposażenia gabinetów (diagnostyczno-zabiegowych i lekarskich)), pokoi łóżkowych czy pomieszczeń zakładów. W części ogólnej określono również zasady lokalizacji pomieszczeń zakładu leczniczego. Wprowadzono możliwość lokalizacji pomieszczeń poniżej poziomu terenu urządzonego przy budynku pomieszczeń o charakterze diagnostycznym, terapeutycznym, magazynowym i pomieszczenia o funkcjach pomocniczych, przeznaczonych na pobyt ludzi, pod warunkiem uzyskania zgody właściwego państwowego wojewódzkiego inspektora sanitarnego. Rozporządzenie, w zakresie wymogów nałożonych na zakłady przyrodolecznicze, uwzględnia propozycje zgłoszone przez KIF (opracowane przez Zespół tematyczny do spraw Medycyny Fizykalnej i Balneoklimatologii oraz Fizjoterapii Uzdrowiskowej) dotyczące spełnienia określonych wymogów. Podmioty mają czas do 31 grudnia 2025 r. na dostosowanie się do nowych wymogów. Samo rozporządzenie wchodzi w życie 1 stycznia 2025 r.  Zapoznaj się ze szczegółami: Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2024 r. w sprawie określenia wymagań, jakim powinny odpowiadać zakłady i urządzenia lecznictwa uzdrowiskowego (dziennikustaw.gov.pl)