W siedzibie Naczelnej Izby Lekarskiej odbyło się spotkanie poświęcone roli współpracy interdyscyplinarnej w nowoczesnym systemie ochrony zdrowia. Wydarzenie zgromadziło przedstawicieli środowiska lekarskiego oraz fizjoterapeutycznego, którzy wspólnie dyskutowali o wyzwaniach stojących przed opieką nad pacjentem oraz o możliwościach budowania modelu leczenia opartego na ścisłej kooperacji specjalistów różnych dziedzin. Spotkanie otworzyła sesja ekspercka, w ramach której zaprezentowano zagadnienia ilustrujące praktyczne znaczenie współpracy lekarzy i fizjoterapeutów. Wiceprezes Naczelnej Rady Lekarskiej Paweł Barucha zwrócił uwagę na narastający problem bruksizmu, określanego dziś jako choroba cywilizacyjna. Omówił jego konsekwencje zdrowotne, w tym zaburzenia w obrębie stawu skroniowo-żuchwowego, podkreślając potrzebę wielospecjalistycznego podejścia diagnostyczno-terapeutycznego. Dr hab. n. med. Małgorzata Kulesa-Mrowiecka, prof. UJ przedstawiła fizjoterapię stomatognatyczną jako przykład modelowej współpracy interdyscyplinarnej. Wskazała na skalę zaburzeń skroniowo-żuchwowych, które dotyczą istotnej części populacji oraz na rolę fizjoterapii w leczeniu tych schorzeń. Zaprezentowała metody diagnostyczne i terapeutyczne, obejmujące m.in. terapię manualną, techniki PNF oraz poizometryczną relaksację mięśni, zwracając jednocześnie uwagę na brak refundacji fizjoterapii stomatognatycznej w Polsce. Kolejnym obszarem poruszonym podczas spotkania była uroginekologia. Dr Michał Gontkiewicz, przewodniczący Zespołu ds. e-zdrowia NIL, omówił problem nietrzymania moczu u kobiet, podkreślając jego powszechność oraz społeczne i psychologiczne konsekwencje. Zwrócił uwagę na fakt, że wiele pacjentek nie zgłasza się po pomoc mimo dostępnych metod leczenia, co wynika m.in. z poczucia wstydu i bagatelizowania objawów. Podkreślił znaczenie współpracy lekarzy, fizjoterapeutów i psychologów oraz rolę farmakoterapii jako elementu uzupełniającego leczenie. Dr hab. n. med. Bartłomiej Burzyński zaprezentował znaczenie fizjoterapii w leczeniu wysiłkowego nietrzymania moczu u kobiet, akcentując jej kluczową rolę w procesie terapeutycznym. Odwołując się do aktualnych wytycznych towarzystw naukowych, omówił zasady diagnostyki funkcjonalnej oraz indywidualnego planowania terapii, obejmującej m.in. ćwiczenia mięśni dna miednicy oraz elektroterapię. Spotkanie zakończył panel dyskusyjny z udziałem zaproszonych ekspertów, który poprowadził prezes Naczelnej Rady Lekarskiej Łukasz Jankowski. Podkreślił on, że wydarzenie stanowi ważny krok w budowaniu trwałego dialogu pomiędzy środowiskami zawodowymi. – Współpraca lekarzy i fizjoterapeutów realnie przekłada się na jakość leczenia i bezpieczeństwo pacjentów. Warto rozmawiać o obecności fizjoterapeutów na oddziałach chirurgicznych, internistycznych czy pediatrycznych oraz stopniowo poszerzać zakres tej współpracy – zaznaczył prezes NRL. – Dzisiejsza konferencja pokazuje jak bardzo obu naszym grupom zależy na dobru pacjenta. Myślę, że ta konferencja zmienia świadomość nie tylko naszą, ale także decydentów i pokazuje jak ważna jest wspólna edukacja (…) Na niektórych uczelniach są prowadzone wspólne bloki dla obu naszych grup, także lekarze uczą fizjoterapeutów, a fizjoterapeuci uczą lekarzy, To jest bardzo dobry kierunek na przyszłość. Wdrażanie profilaktyki i uzupełnianie naszych kompetencji w procesie leczenia jest bardzo ważne i z pewnością zmniejsza koszty leczenia tych pacjentów teraz i w perspektywie 10 czy 15 lat – zaznaczyła prezes KRF Agnieszka Stępień. Uczestnicy panelu zgodzili się, że polscy fizjoterapeuci są dobrze przygotowani do współpracy interdyscyplinarnej, a dalszego rozwoju wymagają rozwiązania systemowe i legislacyjne, w tym kwestie finansowania świadczeń. Wskazywano również na potencjał wykorzystania nowych technologii, w tym narzędzi opartych na sztucznej inteligencji jako wsparcia dla współpracy pomiędzy zawodami medycznymi. Debata w Naczelnej Izbie Lekarskiej potwierdziła, że interdyscyplinarna współpraca lekarzy i fizjoterapeutów stanowi jeden z kluczowych kierunków rozwoju nowoczesnej opieki medycznej, skoncentrowanej na kompleksowych potrzebach pacjenta.
